هرمزگان من- اسماعیل زارعی؛ هرمزگان، تنها یک استان راهبردی نیست؛ حافظه زنده دو جنایت علیه غیرنظامیان است؛ یکبار در آسمان و بار دیگر در کلاس درس.
دوازدهم تیر، برای هرمزگان یک تاریخ نیست؛ یک اتهام است. اتهامی که از اعماق خلیج فارس برخاسته و هنوز در کلاسهای ویرانشده مدرسه شجره طیبه میناب پژواک دارد. اگر در سال ۱۳۶۷، موشکهای ناو وینسس آمریکایی، پرواز ۶۵۵ را با ۲۹۰ مسافر بیدفاع در آسمان خلیج فارس از هم درید، در ۹ اسفند ۱۴۰۴ نیز مدرسه شجره طیبه میناب به صحنه فاجعهای بدل شد که کودکان و معلمان بیپناه را قربانی کرد؛ رخدادی که تحقیقات و گزارشهای متعددی مسئولیت آن را متوجه ایالات متحده دانستهاند
از بقایای موشکهای تاماهوک تا اعتراف؛ سنتکام و اعتراضات صریح و شفاف امنیتی های ارشد و اعضای کنگره و سنا همگی دلالت بر ارتکاب عمل شنیع، غیر انسانی و ضد حقوق بشری واشنگتن و اصحاب اپستینی صهیونیستی است.
برای مردم هرمزگان، این دو حادثه دو پرونده جداگانه نیستند؛ دو فصل از یک حافظهاند. حافظهای که در آن، یکبار دریا پیکر مسافران را در آغوش گرفت و بار دیگر، آوار یک مدرسه، دفتر مشق و رؤیاهای کودکانی را که قرار بود آینده این سرزمین را بسازند، زیر خود مدفون کرد.
مدافعان نظم جهانی سالها از «حقوق بشر»، «حمایت از غیرنظامیان» و «قواعد جنگ» سخن گفتهاند؛ اما هرگاه نوبت به پاسخگویی درباره خون غیرنظامیان رسیده، زبان بیانیهها از شمردن نام قربانیان ناتوان شده است. این همان تناقضی است که مشروعیت اخلاقی قدرتهای مدعی را به چالش میکشد.
پرواز ۶۵۵ و مدرسه شجره طیبه، فقط دو فاجعه نیستند؛ دو سند تاریخیاند. سندی که به ما یادآوری میکند حافظه ملتها را نمیتوان با گذر زمان پاک کرد. آبهای خلیج فارس هنوز روایت آن ایرباس را به خاطر دارند و نیمکتهای خالی شجره طیبه، بتن و میلگردهای مچاله شده و کالبد متلاشی دخترک بازیگوش کلاس که موها و قسمتی از جمجمه اش روی درخت کنار یا کرت آویزان بود هنوز نام کودکانی را زمزمه میکنند که هرگز زنگ آخر مدرسه را نشنیدند.
هرمزگان، امروز نه فقط نگهبان تنگه هرمز، که نگهبان حافظه تاریخی ایران است؛ حافظهای که اجازه نمیدهد خون غیرنظامیان در هیاهوی سیاست فراموش شود. دوازدهم تیر، تنها سالگرد یک فاجعه نیست؛ یادآوری این حقیقت است که عدالت، زمانی معنا پیدا میکند که هیچ قدرتی نتواند با گذشت زمان، مسئولیت خود را به فراموشی بسپارد.به نظرم این متن هنوز جا دارد قویتر شود؛ شرم بر تاریخ اگر فاتحان غارتگر و خونخوار روایت اش کنند.
انتهای پیام/