پس از دوسال خاموشی سالن هاي تئاتر، سي و سومین جشنواره تئاتر هرمزگان با اما و اگر هاي بسيار با تدابير بهداشتي و پروتكلي به دبيري حسين كريمي ريس انجمن هنرهاي نمايشي استان هرمزگان برگزار شد.
تئاتر هرمزگان در سال های اخیرتغير و تحولات زيادي را به خود ديده ودگرديسي هاي فراواني را پشت سر گذاشته است. انتخاب آثار در مرحله اول و معرفي دو اثر به جشنواره فجر و سياستگذاري هاي دبير خانه هميشه منتقدان و موافقاني داشته و اين از خاصيت و نفس جشنواره هاست.
ازمنظري ما شعار ضرورت تئاتر را همواره تكرار مي كنيم اما در عمل چنين اتفاقي نمي افتد بلكه هنرمندان تئاتر اين ضرورت را صرفا در توليد اثر مي بينند و سياستگذاران و مديران اين ضرورت را هرگز جدي نگرفته اند. تئاتر به مثابه يك هنر در حاشيه است چرا كه هنرمند تئاتر تحت هر شرايطي اثر توليد مي كند و ضرورت آن را مانند نان مي داند اما مديران منطقه اي و ملي هرگز چنين اعتقادي به معني واقعي ندارند.
آگاهانه به مساله مي نگريم وفقر زير ساختي استان در تئاتر را مثال مي زنيم. جشنواره امسال متمركز در يك سالن دربندرعباس برگزار شد و در بد ترين شرايط ممكن آثار به روي صحنه رفتند اما اين اتفاق هيچ انعكاس رسانه اي نداشت و دغدغه هيچ رسانه اي نبود و هيچ مديري به آن نپرداخت. اين نوشتار گلايه و آه و ناله اهالي تئاتر نيست، بلكه واگويه اي كاملا شفاف است براي نشان دادن بي توجهی مديريت كلان استان در حوزه فرهنگ.عمر تئاتر هرمزگان شايد بيشتراز پنجاه سال به شكل حرفه اي و آكادميك نباشد اما در همين زمان اندك توليدات فاخر و متنوعي در هرمزگان به روي صحنه رفت و افتخارات بزرگي براي استان كسب شده است.
ما قطب اقتصاد، بنادر، معادن ،منابع نفت گاز و…..وقطب هر چه از آن دلار استخراج مي شود، هستيم اما در زير ساخت ها فقير ترين استان کشورهم هستیم. اين زير ساخت ها فقط به سالن تئاتر بر نمي گردد دربهداشت ودرمان، در منابع آبي در كشاورزي در ورزش فقير هستيم و در جهاني ديگر بسر مي بريم.
اصولا رسانه هاي هرمزگان در حوزه فرهنگ و هنربسيار ضعيف و بدون برنامه هستند و در اين زمينه هيچ تحرك و تحولي از آنان ديده نمي شود چرا كه اصولا ما خبرنگارهنري و فرهنگي قدرتمندي نداريم و همين امرباعث شده بخشي از فرهنگ و هنر هرمزگان دیده نشود.در هيچ خبري در چند سال اخير به طور جدي به مساله زير ساخت هاي فرهنگي هنري و سالن هاي تئاتر هرمزگان و شهر بندر عباس پرداخت نشده و اين يعني فقر مطلق در توليد محتوا توسط رسانه هاي حاضر در اين منطقه.
بخش بعدي چالش تئاتر هرمزگان تمركز آن است. تمركز در برگزاري اين جشنواره در بندرعباس اين مساله به خودي خود يك روند تكراري و بدون رشد در سطح كيفي است البته سختی های برگزاري جشنواره در شهرستان هاي استان كم نيست چرا كه سالني استاندارد در ديگر شهرستانها وجود ندارد كه جشنواره اي بر گزار شود.
پس از چهل و دو سال پيرامون اين ضعیت صحبت مي شود و البته گوش هيچ مسئولي هم بدهكار نيست و قرار نيست هم اتفاقي بيفتد، چرا كه تالار مركزي شهر سال هاست توقيف شده و هر روز پيرامون آن اخبار جديدي منتشر مي شود و در آخرين اخبار عنوان شده كه رفع توقيف شده است بنائي كه مانند تخت جمشيد جزو آثار باستاني شهر محسوب مي شود وسرنوشت نامعلومی دارد.
چالش بعدي جشنواره استاني گزينش و داوري آثار است. اين مساله در انبوهي از مشكلات ومعضلات توليد تئاتر يك معضل درون صنفي است و هر ساله سیاستگذاري هاي خاص خودش را دارد. گاهي با ورود گاهي با استقلال و گاهي با سليقه و فن تحت هر شرايطي چند اثر انتخاب مي شوند. اين مساله البته خاصيت مسابقه اي بودن است و مثل هر مسابقه ديگري برنده دارد. البته تئاتر بازنده اي ندارد و معمولا برگزيده ها متغير هستند و گاها هم تكرار مي شوند اين متضمن نوع نگاه سياستگذاران و داوران است و گاهي وقت ها يكي از اين دو در بحث داوري دخيل هستند كه نمي توان حكم صادر كرد كه راي داور درست بوده يا غلط و همه شركت كننده ها بايد در اين بحث بپذيرند كه خودشان را در معرض قضاوت قرار داده اند و هر آسيب و پيشرفتي را بايد منتظر باشند.
جشنواره ي دوره اي و سالانه تئاتر هرمزگان اهميت بسزايي براي هنرمندان دارد و اين اهميت هرگز براي مديران ارشد استان احساس نشده ،نه فقط در اين دوره در هيچ دوره اي اين ضرورت احساس نشده چرا که اگر ضرورتي ديده مي شد امروز در سطح فلاكت سالن تئاتر و تجهيزات نبوديم. فلاكتي كه مسبب آن بي ذوقي بي هنري و بي فرهنگي مديران در ادوار گذشته بوده و هست.
هيچ نماينده مجلس در هيچ دوره اي در هيچ هيبتي هيچ قدمي براي تئاتر هرمزگان بر نداشته بلكه حتي بنام تئاتر در اين شهر و استان سالن درست شده و به كام بخش خصوصي رفته و هنرمند تئاتر باز مانده و درمانده از مكاني است براي اجراي تئاتر. اين بي مسوليتي با هيچ سخنراني و وعده اي قابل جبران نيست و هرگز توجيحي براي آن قابل پذيرش نيست .تا زماني كه مسولين و مديران ارشد استان ضرورت هنر و هنرمند و تئاتر را نفهمند هرگز نمي توانيم به ايده آلي دست پيدا كنيم .ايده آل هاي مورد نياز تئاتر هرمزگان داشتن فضاهاي مجهز براي توليد و اجراي محصولات باكيفيت است چرا كه شهري اگر سالن تئاتر خوب نداشته باشد قطعا فرهنگش رو به زوال است و تلاش در هر جهت و سمت و سوي ديگر راه به جايي نخواهد برد.
یاداشت: كوروش سلماني دهبارز
انتهای پیام/